ما بازی کردیم شد زندگی.زندگی کردیم شد بازی.همین!
                                                                                          غم آخر
                                                                                                                      مرتضی حقیقت
_____________________________________________________________________
غم آخر داستان زندگی مردی است که عمری با عشق به وصال نرسیده دوستی از دوران جوانی زندگی می کند اما در تمام این سال ها به دنبال عشق واقعی و گمشده ای به نام عزیزه میگردد.
داستان که گذری از امروز به گذشته و آینده است خواننده را از هرفورد به کوچه باغ های بروجرد و خیابان های تهران می برد.دکتر راستی راوی داستان با دیدن خانمی در مطبش به یاد عزیزه می افتد٬رویایی که قرار است در سن هفتاد سالگی زمانی که در شهری غریب روی نیمکتی نشسته است بار دیگر به سراغش بیاید"آدم نشسته است روی نیمکت و تتوی خودش است٬که سر و کله یک پری٬شاید خیالی٬عینهو قصه های دوران کودکی پیدا می شود٬چشم هایش را به تو می دوزد و می پرسد:راستی مرا می شناسی؟تو که گذر سال ها وجود پری را از یادت برده با چشم های دریده نگاهش می کنی٬و بغض گلویت را می گیرد."اما دکتر راستی در واقع پری را از یاد نبرده و او را همواره در رویا می دیده!
ماجرا از آنجا شروع می شود که نامه اى از پليس جنايى برلين به دست دکتر مى رسد: "آقاى دكتر راستى، بدين وسيله به اطلاع شما مى رسانيم كه يكى از همشهرى هاى شما به نام آقاى فرهاد بيرجندى كه از سه ماه قبل بازداشت است و در بيمارستان روانى زندان به سر مى برد، تنها يك بار نام شما را به زبان آورده..." اين نامه دكتر راستى را به ياد خاطرات گذشته می اندازد و او را به به بیرجند باز می گرداند.روزهايى كه فرهاد عاشق رويا بود و او را قاصد نامه هاى عاشقانه کرده بود.قاصدی که امين نيست و نامه هاى عاشقانه را با نام خودبه رویا می دهد و دل از او مى برد.با او ازدواج می کند و از روزى كه به محضر مى رود و رويا را تصاحب مى كند رنگ دوست داشتنش عوض مى شود انگار خيالش راحت است که رويا مال اوست و اين برد به او اعتماد به نفس مى دهد تا بى خيال شود و از همان روز رابطه اش با رويا  سرد مى شودو هرگز عشقى را که رویا تصور می کرده برايش به ارمغان نمى آورد. دكتر راستى،در مرور خاطراتش بیاد می آورد که عاشق عشق فرهاد بوده نه خود رويا٬عاشق چیزی که توی مخمل قهوه ای چشم های رویا می شکست و تنها فرهاد آن را میدید. فرهاد مجنونی که و در كوچه و خيابان بازيچه بچه ها مى شود.و رویا که به راستی عاشق دکتر راستی می شود! و  آقای دکتر راز این عشق(عشق فرهاد به رويا) راتا هفتاد سالگى نيز به همسرش نمی گوید.داستانی که سرانجام با خبری دیگر از پلیس برلین مبنی بر خودکشی فرهاد به اتمام می رسد."...و می دانم که هیچ غمی غم اخر نیست"
غم آخر را می توان در فهرست کتاب های عامه پسند نیز  قرار داد اما نباید فراموش کرد که کتاب بخش های تاثیر گذار نیز دارد.شاید بازگشت به دوران كودكى و رابطه عاطفى و عاشقانه دكتر راستى با مادرش عزيزه و نیز لحظه هایی که از زمان مرگ پدر و بعد از آن به یاد می آورد٬از زیبا ترین بخش های داستان است"شکم پدر روز به روز بزرگ تر می شود٬در مدرسه بچه ها دنبالم می کنند ودسته جمعی می خوانند:بابات دل پری داره٬می خواد بچه بیاره."و یا"من غرق در نگاه عزیزه شده ام که انگار همه چیز در خود دارد٬غم ایام از دست رفته٬جوانی بی ثمر و کودکی که مثل سایه در یک نیمروز گرم و طاقت فرسای تابستانی به دنبالت می آید"در واقع تفاوت زمان و عبور از حال به گذشته و آینده موجب جذابیت کتاب شده است.

*غم آخر توسط نشر چشمه به چاپ رسیده و به مبلغ یک هزار تومان به فروش می رسد.پیش از این نیز دو کتاب دیگر به نام های پروانه روی سینه آقای دکتر و سایه ها روی دیوار از همین نویسنده چاپ شده بود.